Op missie!

Vorige week bracht ik een bezoek aan Tante Betsy in Eindhoven. Ik ging daar natuurlijk niet zomaar op bezoek, ik had een doel.
En dat doel was: wol kopen om te leren haken. Haken… ik ken (de) er niets van. Maar met youtube als vriend, kom je al een heel eind.

Ik begon aan een lalylala en dat ging. Maar bij gebrek aan oogjes (moet ik nog bestellen) zit ik daar een beetje ‘vast’ nu.
En dan word je soms wel wat overmoedig he… (of niet?)
De haakmicrobe heeft me goed te pakken en ik wilde dus iets anders proberen. Een appel. Op zich klinkt dat vrij raar enzo. Maar ik zag dat al voor me… zo een hele schaal vol witte (waarom ook niet? ) gehaakte appeltjes met een gouden ( als we dan toch al over de top aan het gaan zijn ) steeltje en blaadje.
Een patroon voor de appel was snel gevonden, het steeltje en blaadje moest ik zelf uitvinden.  Tot zondag kon ik nog niet haken… dus stel u vooral niet teveel voor van dat steeltje en blaadje.
En eigenlijk van de appel ook niet… De appel op zich is nog ok, maar toen moesten er ogen (zwarte) en een mondje op… en dat ging wel heel erg fout.
Ik bespaar u de foto’s maar stel u zo een wit, lief appeltje met gouden (mislukt) steeltje en blaadje voor een dan twee kanjers van zwarte ogen en een rare mond.
Jep, dat was het….
Eerst werd er een -zielig- plan b voor de appel bedacht:

image2

Maar ik besloot uiteindelijk om de ogen en mond los te knippen en die -ooit- eens te herdoen. (met een hopelijk beter resultaat)
De witte appel kan ik u wel tonen (die valt nog iets of wat mee), en als je goed kijkt dan zie je nog waar de ogen stonden…

image3

Ohja, het steeltje en blaadje valt echt beter mee in het echt. ’t Is niet perfect, maar het valt wel mee 😉

En nu… nu ga ik opnieuw een appeltje haken… want zo een schaal vol witte appeltjes met gouden steeltjes en blaadjes vind ik nog steeds leuk… met of zonder ogen en mond!

Advertenties

Over deadlines, deadlines en nog meer deadlines

keep calm and sew on 8x10_edited-1

Ik geef toe…. er is hier een vorm van (lichte?)  paniek…
Nog een week en we zijn december en nog 1 maand en het is (bijna) kerst!
Ik kocht al enkele kerstcadeau’s (ik ben geen mens om in die drukke periode de stad in te trekken en nog cadeau’s onder druk uit te zoeken. Dus als ik ergens iets tegenkom, dan koop ik dat gewoon nu al.)
Ge denkt misschien nu van: “Die is vast op tijd klaar met alles en heeft al weken op voorhand alles klaar”
Helaas, voor mij, is de realiteit ietske anders…

Want naast de gekochte cadeau’tjes wil ik ook nog een resem zelfgemaakte cadeau’s geven. En daar wringt nu net het schoentje… op dat vlak ben ik miss deadline. Om dan in volle stress, manlief incluis, op het allerlaatste moment (lees enkele uren voor het feest begint) nog naarstig te zitten naaien aan dat allerlaatste cadeau’tje.
Meestal loopt dat dan wel goed af, maar -ik geef toe- leuk is anders.

Daarom probeer ik het dit jaar iets anders aan te pakken. (ik zei wel proberen, he)
Ik maakte een do to list en hoop dat ik snel al enkele projectjes kan schrappen.

Die to do list heeft verschillende ‘deadlines’, zoals daar zijn:

– een adventskalender maken. Tegen volgende week * een beetje paniek*
– geboortecadeau’s maken voor een nichtje dat ieder moment kan bevallen. * lichte paniek*
– zelf de kerstkaarten maken voor dit jaar *paniek*
– en veel kerstcadeau’s maken *grote paniek*

En dat allemaal binnen een maand, in combinatie met mijn werk en een reisje naar Berlijn (ok, dat is wel een leuk vooruitzicht ) * vrij grote paniek*

De gedetailleerde to do lijst kan je hier bekijken, of gewoon op de tab ‘to do list’ hier bovenaan klikken.
Voel je vrij om mij een paar schoppen onder mijn kont te geven, als je merkt dat die to do lijst niet vlot!
Ik en (vooral) manlief zullen u dankbaar zijn.

I pig you not!

Mijn fascinatie voor varkens is er al een van toen ik nog een tiener was. Toen verzamelde ik ze met hopen. Geen levende exemplaren, welteverstaan.
Nu is die verzamelwoede wel over, maar de fascinatie blijft 😉 En soms kan ik er ook niet aan weerstaan… zeker als zo een schattig ding als dit op uw pad komt.
Ik zag het staan, ging overstag en bracht het mee naar huis. (het was werkelijk sterker dan mezelf)
En toen… tjah, daar stond het dan… een varken… ( en het mijn had nog wel een roze ‘halsketting’ aan…)

Tijd voor actie!
Veel kunt ge met zo’n varken niet aanvangen natuurlijk….
Maar, ik maakte er een kopspeldenkussen van… ’t Is te zeggen… ik maakte er een kopspelden kussen vast aan het varken.

Zo:

Gewoon twee kleine stukjes stof op elkaar vastmaken, met een rekker ertussen, en opvullen met pandavulling.

IMG_2707

Nog enkele foto’s van dat o zo schattig varkentje:

 

IMG_2706-1 IMG_2708

 

Heel snel gemaakt, maar ge hebt dan wel een origineel kopspeldenkussen. Daar doen we het toch voor niet?

Ofte: probeer de aankoop van een miniatuur varken goed te praten.